Beste mensen,
Tijdens één van de vormselbijeenkomsten eerder dit jaar, hadden we het over onze levensweg met elkaar. De jongeren hebben een tekening van een weg gemaakt, een weg waarvan je als baby, kind of tiener gebruikmaakt. De gebeurtenissen onderweg zijn soms vrolijk, maar soms is er ook pijn.
Aan het einde is er altijd een zekere toekomst in zicht, voor de een nog niet zo helder, voor een ander vol in het licht. Sommige jongeren hadden hun richting al grotendeels bepaald, anderen hadden nog alleen wat ze níet willen, doorgehaald. Vooruitkijken is voor jongeren nog lastig, de weg naar de toekomst is ver en niet altijd standvastig. Mooi om te zien: ieders levensweg kent bochten en is uniek. Door kruispunten en tal van keuzes en eigen problematiek. De levensweg vertelt alles over het leven,
hoe we opgroeien en ons met steeds meer naasten omgeven. Herkenbaar was de manier waarop we spraken over tijd. Voor iedereen heel herkenbaar, van geboorte tot afscheid. Iedereen heeft er zelf en in de omgeving mee te maken, van geboorte tot opgroeien, tot wanneer we in verval raken.
De tijdlijn gaat altijd door, onverbiddelijk en recht, geen ontkomen aan, hoe hard je er ook voor vecht. In het gewone leven ervaren we tijd; stap voor stap, dag na dag, op weg naar een punt in ons levenslandschap. De adventstijd is vandaag begonnen, en zorgt voor een andere kijk: tijd en toekomst als horizonnen.
Adventus is afgeleid van ‘adventus’ uit het Latijn. Het betekent ‘de Komende, Hij die weldra bij ons zal zijn.’ Niet wij die voortgaan naar een toekomst duister en ongewis, maar God die naar zelf naar ons toekomt en er weldra is. Als we het beeld van de getekende weg hanteren, kunnen we hieruit het volgende leren: we zien een Gestalte naderen, van veraf: het is God, die ons allen het leven gaf. Hij die niet wacht tot wij bij Hem komen, maar die zijn weg naar ons aflegt, zonder te schromen. Advent is een tijd van verwachten, maar niet van passief afwachten. Het is een tijd van verstilling en bewuster leven, van je ziel een opening naar God geven. We bereiden ons voor op het feest van Kerstmis, waarin we vieren dat God een mens is. Nabij en tastbaar, nabij en kwetsbaar.
Over het verwachten gaat ook het evangelie van vandaag. “Wanneer komt de Mensenzoon?” een veel gestelde vraag. “Wees waakzaam,” antwoordt Jezus concreet, “er is niemand die het weet.” Het woord ‘waakzaam’ geeft wellicht gevoel van dreiging, Alsof we op onze hoede moeten zijn voor een gevaarneiging. Waakzaam zijn omdat er iets zou kunnen gebeuren, dat we vervolgens moeten betreuren. Toch denk ik: “Het evangelie maakt ons niet bang; het maakt ons wakker en brengt ons op gang. In de zin van: wees alert, wees met je hart aanwezig, leef bewust en houd je in je leven vooral met liefde bezig. Want het Koninkrijk van God, het Rijk van gerechtigheid en vrede komt er niet als wij achteroverleunen en terugtreden. Nee, God nodigt ons uit om aan Zijn droom mee te werken.
Doen we allemaal mee; dan zullen we Zijn liefde overal merken.
Het Koninkrijk van God is geen plek op de kaart, maar vooral een levensaard. Het begint in ons hart, in de keuzes die we maken, in de mate waarin wij leven met liefde en rechtvaardigheid als baken.
We zie al zóveel mensen die dit doen, gewoon om ons heen, ze zetten zich in voor naasten en komen bijeen. Vrijwilligers zijn dag in dag uit voor hen in de weer, bijvoorbeeld bezoekgroepen voor troost, aandacht en zoveel meer. Ook de mensen van de Lichtcirkel en het Lichtpunt, zonder wier ondersteuning je eigenlijk niet verder kunt. We krijgen hulp van kinderen en ouders van ’t Palet,
achter in de kerk vullen zij de kast met een nieuw voorraadpakket. Kijken we iets verder, valt Kampen op, met het kerkasiel. Mensen zorgen daar voor het uitgezette gezin, met heel hun hart en ziel.
Ze zetten zich in voor bescherming van een gevlucht gezin, en gaan hiermee tegen kille regelgeving in.
Zoveel mensen die daar tijd, energie en liefde geven, om recht te doen, strijdend om in menselijkheid te kunnen leven. Of de vele mensen in de zorg, die zorgen voor zieken, ouderen, kwetsbaren.
Elke dag opnieuw, vaak in stilte, vol aandacht en tederheid, vaak in lengte van jaren. Er zijn er nog zóveel meer groepen, we noemen er een paar: de mantelzorger, de buurtvrijwilliger en de leraar.
Jongeren die opstaan voor duurzaamheid, mensen die anderen meenemen in hun vrolijkheid.
Mensen die troosten, mensen met een luisterend oor, al deze daden, groot of klein, daar leven we voor. Voor het Koninkrijk van God zijn dit de ware bouwstenen, gelukkig zijn er velen met deze eigenschappen in hun genen.
In de eerste lezing worden er ook kleine gebaren gedaan. De strekking is dat de zwaarden als ploegijzers zullen voortbestaan. Geweld wordt tot gereedschap omgesmeed, vernietiging en tot vruchtbaarheid gekneed. Deze woorden gaan over volken in vrede, maar ze mogen ook ons eigen hart binnentreden. Laten we onze ‘zwaarden’ van boosheid, hardheid en ongeduld omvormen tot een hart dat met vriendelijkheid en warmte is gevuld. Aan onze wereld mogen we zo samenwerken,
met plaats voor iedereen, zonder iemand ergens in te beperken. Zo mogen we meewerken aan Gods Rijk, samen actief, rustig toelevend naar kerst, waarin we vieren: God heeft ons lief. Laten we ons op dit feest voorbereiden en onze naasten met liefde en aandacht verblijden.
Terug naar de jongeren op de getekende prent, laten we eens kijken naar waar u nu op uw eigen levensweg bent. Waar zien of zagen we Gods aanwezigheid? Waar liep Hij met ons mee, waar heeft Hij ons geleid? En laten we kijken waar we God graag willen ontmoeten,
in stilte, in de natuur, in gebed of in de ontmoeting met de ander wanneer we elkaar groetten
We mogen erop vertrouwen dat God ons altijd nabij is. Ik wens ons allen een goede voorbereiding op kerstmis. Dat we steeds meer mogen voelen dat Gods Licht ons verwarmt en dat God onze ziel voor altijd omarmt.
Overweging 1ste zondag van de Advent
Pastor Isabel
